Pisma

A P E L

do Posłów na Sejm RP , Senatorów RP
oraz Premiera Rządu Polskiej Rzeczpospolitej Polskiej

Szanowni Posłowie i Senatorowie RP!
Panie Premierze!


Podczas Konferencji Winiarskiej zorganizowanej w Jaśle w dniu dzisiejszym w ramach Międzynarodowych Dni Wina Jasło 2005 jej uczestniczy mieli okazję dowiedzieć się, jakie przepisy prawa winiarskiego obowiązują w różnych krajach członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności u naszych najbliższych sąsiadów ( referaty wygłosili przedstawiciele Austrii, Czech, Słowacji, Węgier, Niemiec oraz Włoch ), a jakie obowiązują w Polsce. Przy tak rygorystycznych i nieżyciowych przepisach skarbowych w naszym kraju nie ma szans na rozwój winiarstwa w Polsce, również na Podkarpaciu.

Każdą nową działalność należy zaczynać, co jest zrozumiałe, od niewielkiej, doświadczalnej skali i działalność taka wymaga, przynajmniej na początku pewnego okresu ochronnego. Tymczasem przepisy wynikające z ustawy o podatku akcyzowym są nie do przyjęcia dla początkujących w tym zawodzie winiarzy. Obłożone rygorystycznymi wymogami składy podatkowe to rozwiązania dla produkujących towary akcyzowe dużych zakładów przemysłowych (rafinerii, polmosów, zakładów tytoniowych), a nie dla rolnika, właściciela niewielkiej winnicy, który gorączkowo szuka możliwości dodatkowych dochodów dla swojej rodziny.

My niżej podpisani zwracamy się z apelem do nowo wybranych Posłów i Senatorów RP oraz do Pana Premiera RP o wsparcie naszej inicjatywy poprzez przyjęcie do pilnego rozpatrzenia opracowanych przez Polski Instytut Winorośli i Wina i popieranych przez władze samorządowe naszego regionu, dwa projekty ustaw z ich szczegółowym uzasadnieniem:
- projekt nowelizacji ustawy o podatku akcyzowym, znoszący obowiązek prowadzenia produkcji wina gronowego w tzw. składach podatkowych, dla producentów posiadających własne winnice,
- projekt ustawy o gospodarstwach winiarskich, regulującej całościowo produkcję win gronowych w niewielkich gospodarstwach rolnych.

Województwo Podkarpackie należy do najbiedniejszych regionów w Polsce i Unii Europejskiej i w swojej Strategii Rozwoju swoją przyszłość chce oprzeć przede wszystkim na turystyce. Winiarstwo jest jednym z pomysłów na wzbogacenie oferty turystycznej tego regionu.

---

Odpowiedź Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

na pismo Dyrektora Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich MRiRW w sprawie standardowej nadwyżki bezpośredniej
14 czerwca 2005 r.


Sz. Pan Dr inż. Dariusz Nieć
Dyrektor Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich
MRiRW, Warszawa ul. Wspólna 30

Odpowiadając na Pana pismo z dnia 03.06.2005 r nr ROW/ws/mm/823/2823/05, wyjaśniam że standardowa nadwyżka bezpośrednia (z ang. SGM), liczona zgodnie z założeniami metodycznymi UE, jest miarą statystyczną wykorzystywaną w typologii gospodarstw rolnych i w statystyce rolniczej.

Wartość standardowej nadwyżki bezpośredniej - dla działalności produkcji roślinnej i zwierzęcej - zawsze odpowiada nadwyżce średniej z trzech lat wartości produkcji nad średnią trzech lat wartością kosztów bezpośrednich w przeciętnych dla danego regionu warunkach produkcji.

Według danych Powszechnego Spisu Rolnego przeprowadzonego przez GUS w 2002 roku, powierzchnia uprawy winorośli w Polsce wynosi zaledwie 152 ha. Należy przy tym zauważyć że w niektórych województwach w ogóle nie występuje lub uprawiana jest bardzo marginalnie. Między innymi dlatego dla winorośli obliczony został jeden współczynnik SGM "2000" odzwierciedlający średnie warunki w całym kraju. Parametry, jakie przyjęli eksperci w rachunku SGM "2000" odzwierciedlają również średnie warunki całego kraju;

Do miary statystycznej, jaką jest standardowa nadwyżka bezpośrednia nie należy przyrównywać wyników uzyskanych, np. w jednym województwie lub w jednym roku.

W IEERiGŻ-PIB przy udziale kilku zespołów ekspertów realizowane jest zadanie, jakim jest obliczanie współczynników standardowej nadwyżki bezpośredniej dla klasyfikacji gospodarstw rolnych zgodnie z założeniami metodycznymi UE . i Nie odpowiadamy natomiast za wykorzystywanie obliczonych współczynników SGM do innych celów lub za ich używanie w innych projektach. Jeżeli znajdują one takie zastosowanie to w przypadkach szczególnych, autorzy innych projektów powinni podjąć odpowiednie decyzje.

---

Odpowiedź Ministerstwa Rolnictwa na pismo Marszałka Województwa Podkarpackiego

7 czerwca 2005 r.

Pan Leszek Deptuła
Marszałek Województwa Podkarpackiego

W związku z nadesłaną przez Pana Marszałka prośbą dotyczącą zmniany wartości standardowej nadwyżki bezpośredniej określonej dla uprawy winorośli w "Wyliczeniu żywotności ekonomicznej gospodarstwa rolnego na podstawie wartości standardowej nadwyżki bezpośredniej (SGM), będącym obowiązkowym załącznikiem do wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach działań 1.1. i 1.2. Sektorowego Programu Operacyjnego (SPO) "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006", przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Standardowe nadwyżki bezpośrednie (ang. SGM) są określane dla poszczególnych działalności rolniczych na podstawie danych statystycznych oraz badań gospodarstw rolnych. W Polsce wyliczane są dla każdego z 4 makroregionów na podstawie danych z trzech kolejnych lat. Metodyka obliczania SGM zawarta jest w decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca1985 r. ustanawiającej typologię gospodarstw rolnych Wspólnoty (Dz. Urz.I. 220 z 17.08.1985 z późn. zm.). SGM jest określana odrębnie dla każdej działalności rolniczej jako przeciętna wartość produkcji pomniejszona o przeciętną wartość kosztów bezpośrednich poniesionych na jej wytworzenie. Dla Polski odpowiednie obliczenia zostały przeprowadzone w Instytucie Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.
Ponadto, uprzejmie informuję, że w ramach działań "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" oraz "Ułatwianie startu młodym rolnikom" możliwe jest udokumentowanie spełnienia kryterium żywotności ekonomicznej gospodarstwa rolnego poprzez przedstawienie wyliczenia wielkości ekonomicznej gospodarstwa rolnego na podstawie faktycznych danych z tego gospodarstwa (m.in. w przypadku, gdy wartość nadwyżki bezpośredniej, liczonej przy pomocy wskaźników SGM jest niższa od wartości nadwyżki bezpośredniej, liczonej na podstawie faktycznych danych z gospodarstwa rolnego).


Informuję również, że Państwa uwagi dotyczące wartości standardowej nadwyżki bezpośredniej z 1 ha uprawy winorośli przekazaliśmy do IERiGŻ. Stanowisko instytutu prześlemy Państwu niezwłocznie po jego otrzymaniu.

---

Odpowiedź Ministerstwa Finansów na pismo Marszałka Województwa Podkarpackiego

30 maja 2005 r.

Pan Leszek Deptuła
Marszałek Województwa Podkarpackiego

W nawiązaniu do Pana pisma znak RŚ.I.0772-7/6/05 z dnia 28 lutego 2005 r. Departament Podatku Akcyzowego Ministerstwa Finansów uprzejmie wyjaśnia, co następuje.

Podstawowymi przepisami regulującymi rynek wina w Polsce są:

1. ustawa z 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. Nr 34, poz. 292 - z późn. zm.), która reguluje zasady wyrobu fermentowanych napojów winiarskich oraz obrotu wyrobami winiarskimi, a także zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich oraz organizację rynku wina; ustawa reguluje zakres kompetencji i odpowiedzialności administracji publicznej oraz zasady nadzoru i eliminowania niedozwolonych do uprawy w UE odmian winorośli;
2. ustawa z 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. Nr 42, poz. 386 z późn. zm.), w ramach której Agencja Rynku Rolnego może udzielać producentom dopłat do : prywatnego składowania win stołowych i moszczy gronowych, wykorzystywania moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego do wyrobu soku winogronowego lub wyrobu z tego soku innych produktów spożywczych, wykorzystywania zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego do podniesienia stężenia alkoholu w wyrobach winiarskich.

W Unii Europejskiej podstawowym aktem prawnym regulującym rynek wina jest rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina.

Zgodnie z tymi przepisami wspólną organizacją rynku wina objęte są następujące surowce i produkty: sok z winogron i moszcz gronowy, wino gronowe, świeże winogrona (do produkcji wina), ocet winny, tzw. piquette (wino z wytłoczyn gronowych), osad drożdżowy i wytłoki winogronowe.

Przywołane rozporządzenie (WE) nr 1493/1999, w załączniku nr III, określa strefy uprawy winorośli : A, B, C, biorąc pod uwagę warunki klimatyczne. Dla krajów o klimacie chłodniejszym (do których zalicza się Polskę) przeznaczono strefę A. Zgodnie z Traktatem Akcesyjnym, dopiero po przystąpieniu Polski do UE miała zostać podjęta decyzja, czy Polska zostanie zakwalifikowana do strefy A uprawy winorośli. Polska w 2004 r. złożyła wniosek do Komisji Europejskiej o zaliczenie nas do strefy A, wniosek nie został jeszcze rozpatrzony.

Dopiero w przypadku zaliczenia Polski do strefy A, zostaniemy uznani za "kraj winiarski" i objęci przepisami UE dotyczącymi uprawy winorośli w ramach wspólnej organizacji rynku wina.

Podkreślenia wymaga, iż zakwalifikowanie Polski do strefy A, w związku z treścią art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina stanowiącego, iż podmioty, które wyrabiają wyłącznie wino gronowe uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych nie muszą uzyskiwać wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, powinno przyczynić się do rozwoju małych lokalnych winnic, a tym samym do rozwoju regionów i pozyskiwania alternatywnych źródeł dochodu dla producentów rolnych.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż postulaty podnoszone w piśmie powinny inicjować działania zmierzające do wypracowania optymalnych warunków, również rozwiązań systemowych, funkcjonowania na rynku winiarskim i dla rozwoju produkcji win gronowych w małych gospodarstwach rolnych z winogron z upraw własnych, tym niemniej winny być postrzegane w kontekście obowiązującego porządku prawnego, zatem i w zakresie akcyzy.

Podstawowy akt prawny w zakresie akcyzy, tj. ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 29, poz. 257 i Nr 68, poz. 623) wprowadziła do polskiego porządku prawnego uregulowania prawa wspólnotowego, w szczególności postanowienia dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów. Zgodnie z przepisami w/w dyrektywy produkcja wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, do których należy wino, odbywa się w składzie podatkowym w procedurze zawieszenia poboru podatku akcyzowego.

W związku z powyższym, zgodnie z postanowieniami art. 30 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, w składzie podatkowym może być prowadzona działalność polegająca na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz na ich przyjmowaniu i wysyłce.

Jednocześnie na podstawie art. 30 ust. 2 w/w ustawy produkcja i przetwarzanie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych mogą odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym.

Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż zgodnie z art. 23 ust. 2 tej ustawy, stanowiącym również implementację uregulowań unijnych (dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych ) zwalnia się od akcyzy piwo, wino i napoje fermentowane, o których mowa w art. 68 - 70 ustawy, wytworzone domowym sposobem przez osoby fizyczne na własny użytek i nieprzeznaczone do sprzedaży.

W przypadku nie spełniania powyższego warunku art. 26 ustawy umożliwia zastosowanie zawieszenia poboru akcyzy w przypadku produkcji, przetwarzania i magazynowania wyrobów akcyzowych w składzie podatkowym oraz przemieszczania tych wyrobów m.in. między składami podatkowymi. A zatem dzięki takiemu rozwiązaniu m.in. rolnicy produkujący wina w składzie podatkowym korzystają z mechanizmu umożliwiającego przesunięcie w czasie obowiązku zapłaty podatku akcyzowego od wyrobów przez nich wytworzonych w procedurze zawieszenia akcyzy.

W tym miejscu należy podkreślić, iż w związku z umożliwieniem przesunięcia w czasie obowiązku podatkowego, ustawodawca nałożył na prowadzących składy podatkowe szereg obowiązków w celu prawidłowego zabezpieczenia należności budżetowych. Zgodnie z art. 31 ustawy zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1. prowadzi co najmniej jeden rodzaj działalności polegającej na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych;
2. jest podatnikiem podatku od towarów i usług;
3. jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu lub za przestępstwo skarbowe;
4. nie zalega z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa, składkami na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne;
5. złoży zabezpieczenie akcyzowe;
6. nie zostało jemu cofnięte zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, koncesja lub zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wyrobów akcyzowych ze względu na naruszenie przepisów prawa w okresie ostatnich 3 lat, licząc od dnia złożenia wniosku o wydanie zezwolenia.

Wzór wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego jak również wykaz dokumentów, które do przedmiotowego wniosku należy dołączyć oraz szczegółowy sposób wydawania oraz cofania zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego został zawarty w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec, a także na wykonywanie czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz. U. Nr 35, poz. 312 z póź. zm.).

Ponadto szczegółowe warunki dotyczące miejsca magazynowania wyrobów akcyzowych w składzie podatkowym zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych (Dz. U. Nr 35, poz. 310).

Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) szczególnemu nadzorowi podatkowemu podlega produkcja, przemieszczanie i obrót, w tym eksport i import, niektórymi wyrobami akcyzowymi. Wykonując upoważnienie ustawowe Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego (Dz. U. Nr 65, poz. 598) określił m.in. :

1. wyroby akcyzowe, które w związku z wykonywaniem działalności w zakresie, o którym mowa w art. 6a ust. 2 pkt lww. ustawy, są objęte szczególnym nadzorem podatkowym; zakres i sposób wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego w stosunku do poszczególnych wyrobów podlegających temu nadzorowi;
2. zakres i sposób wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego przy oznaczaniu wyrobów znakami akcyzy.

Wśród wyrobów objętych szczególnym nadzorem podatkowym znajdują się również wyroby winiarskie, w tym także wino gronowe.

W świetle postanowień obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy (Dz. U. Nr 80, poz. 742 z późn. zm.) wyroby te podlegają obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy. Obowiązki przedsiębiorcy i nakłady przez niego ponoszone w związku z prowadzoną działalnością, w przypadku małych rodzinnych gospodarstw winogrodniczych nie powinny być szczególnie dotkliwe. Należy jednak pamiętać, że wykonywanie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, w tym wytwarzania żywności, a zwłaszcza napojów alkoholowych, oprócz przestrzegania przepisów podatkowych i z zakresu szczególnego nadzoru podatkowego, wiąże się także z innymi ograniczeniami m.in. natury zdrowotnej, fitosanitarnej czy społecznej.

Reasumując należy stwierdzić, iż prezentowane w piśmie kwestie dotyczące perspektyw rozwoju winiarstwa w Polsce, w szczególności w kontekście rozwoju produkcji win gronowych w małych gospodarstwach rolnych z winogron z upraw własnych należy postrzegać w kontekście obowiązującego stanu prawnego, który uwzględnia również specyfikę takiej produkcji. Natomiast przedstawione postulaty i wiązane z nimi oczekiwania zmiany obowiązujących rozwiązań prawnych, także z zakresu regulacji pozostających w gestii Ministerstwa Polityki Społecznej będą miały znaczenie w sytuacji, gdy Polska zostanie uznana za "kraj winiarski", tj. zostanie zaliczona do strefy A uprawy winorośli i objęta przepisami UE dotyczącymi uprawy winorośli w ramach wspólnej organizacji rynku wina.

---

Pismo Marszałka Województwa Podkarpackiego do Ministra Rolnictwa

9 maja 2005 r.

Pan Wojciech Olejniczak
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Polski Instytut Winorośli i Wina oraz Samorząd Województwa Podkarpackiego, w imieniu środowiska winogrodników naszego regionu, pragną zwrócić uwagę na zaskakująco niską wycenę tzw. wartości standardowej nadwyżki bezpośredniej z 1 hektara uprawy winorośli. Nadwyżka ta, to wartość na podstawie której oblicza się żywotność ekonomiczną gospodarstwa rolnego ubiegającego się o wsparcie z funduszy strukturalnych UE. Według "tabeli SGM", w pozycji "winogrona konsumpcyjne", wartość standardowej nadwyżki bezpośredniej z 1 hektara wynosi 3578 zł , a więc uzyskanie wymaganej żywotności ekonomicznej gospodarstwa 4 ESU wymaga aż 5,32 ha uprawy.

Założenie takie wydaje się nieco odległe od rzeczywistości. Dotychczasowe do świadczenia naszych plantatorów pokazują bowiem, że przy obliczaniu dochodowości polowej uprawy winorośli, zarówno w przypadku produkcji winogron deserowych, jak i przerobowych (surowiec na wina gronowe) należy przyjąć następujące parametry:

1. plon winogron na poziomie 10.000 kg/ha (zazwyczaj jest na poziomie 15.000 kg/ha),
2. cena winogron wynosząca co najmniej 2,50 zł /kg (nawet w pełnym sezonie we wrześniu),
3. roczne koszty produkcji na poziomie 5.000 zł/ha (uwzględniające koszty założenia plantacji),
4. koszt założenia winnicy na poziomie 50.000 zł/ha,
5. żywotność uprawy wynosząca średnio 30 lat.

Z danych tych wynika, że rzeczywista wartość nadwyżki bezpośredniej z 1 hektara uprawy winorośli jest co najmniej pięciokrotnie większa, niż przyjęta w obowiązującej tabeli. Potwierdzają to doświadczenia innych krajów europejskich, gdzie funkcjonują samodzielne i stabilne ekonomicznie specjalistyczne gospodarstwa winiarskie bazujące na areale 1-2 hektarów winnic. Według naszych kalkulacji wartość standardowej nadwyżki bezpośredniej z 1 hektara plantacji winorośli odmian deserowych powinna wynosić ok. 15.000 zł rocznie (większa zawodność uprawy), a w przypadku odmian przetwórczych z przeznaczeniem na wino ok. 20.000 zł w skali roku. Na podstawie powyższej kalkulacji żywotność ekonomiczną na poziomie 4 ESU osiągną gospodarstwa o powierzchni ok. 1 ha (winogrona winiarskie) i ok. 1,25 ha (winogrona konsumpcyjne).

W związku z powyższym zwracamy się z prośbą o dokonanie zmiany wartości "standardowej nadwyżki bezpośredniej" dla upraw winorośli w sposób uwzględniający nasze sugestie.

---

Pismo Marszałka Województwa Podkarpackiego do Ministra Finansów

Rzeszów, 28 lutego 2005 r.

Pan Mirosław Gronicki
Minister Finansów

Województwo Podkarpackie wraz z kilkoma innymi regionami Polski staje przed szansą produkcji dobrej jakości win gronowych na skalę towarową. Już teraz wielu rolników dostrzegając w winiarstwie potencjalne źródło dochodów założyło mniejsze lub większe winnice i prowadzi próby z produkcją win gronowych. Okazuje się jednak, że na starcie, adepci winiarstwa napotykają na problemy, które mogą przekreślić rysującą się przed nimi szansę.

Potencjalne niebezpieczeństwo może dotykać szczególnie grupy, która najbardziej liczy na dochody w sektorze małych gospodarstw, które szczególnie potrzebują dochodów z obszarów "nie zawłaszczonych" przez wielkotowarowych producentów.

Biorąc pod uwagę powyższe, mam na myśli głównie dwa aspekty: przepisy dotyczące nadzoru akcyzowego i warunki uzyskania zezwolenia na prowadzenie tzw. Składu podatkowego oraz konieczność zarejestrowania działalności gospodarczej na zasadach książki przychodów i rozchodów, co zmusi rolników do rezygnacji z ubezpieczenie w KRUS i konieczność opłacania składek w ZUS.

Przepisy dotyczące nadzoru akcyzowego i warunków prowadzenia tzw. składu podatkowego (a zgodnie z ustawą tylko na terenie takiego składu może się odbywać produkcja wina) są niełatwe do spełnienia nawet dla dużych producentów. Tym bardziej w odniesieniu do rocznej produkcji rzędu 2-3 tys. litrów wina o wartości kilkunastu tysięcy złotych wydają się wręcz absurdalne.

Z kolei opłacanie składek ZUS, zamiast KRUS oznacza dla rolnika zwiększenie kosztów prowadzenia działalności o niebagatelną sumę ok. 7,5 tys. zł rocznie. W tej sytuacji produkcja wina na skalę kilku tysięcy litrów rocznie staje się nieopłacalna.

Podkarpacka wieś otrzymuje kolejną szansę na zniwelowanie choć w części niekorzystnych zjawisk gospodarczych jakie się na niej dokonują od kilkunastu lat. Postarajmy się ją wspólnie wykorzystać jak najlepiej. My ze strony Samorządu Województwa robimy co w naszej mocy. Proszę więc Pana Ministra o podjęcie działań, które miałyby na celu uproszczenie procedur o których piszę wyżej. Myślę, że przyczyni się to do jeszcze większego zainteresowania produkcją win gronowych a tym samym poprawy sytuacji wielu rolników.

---

Pismo Wojewody Podkarpackiego do Ministra Rolnictwa

Rzeszów, 17 lutego 2005r.

Pan Wojciech Olejniczak
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Szanowny Panie Ministrze

Niniejszym pismem pozwalam sobie przedstawić Panu Ministrowi problem, który w zasadniczym stopniu determinuje możliwość rozwoju nowej branży rolnictwa i przetwórstwa, mianowicie produkcji win gronowych w oparciu o winogrona uprawiane w małych i średnich gospodarstwach na terenie Podkarpacia.
Obowiązujące obecnie uregulowania z zakresu produkcji i rozlewu wyrobów winiarskich jakkolwiek nie uzależniają możliwości prowadzenia tego typu działalności od wielkości produkcji, to jednak poprzez nałożenie szeregu restrykcyjnych obowiązków i zasad eliminować będą z tej działalności drobne gospodarstwa rolne.
Chodzi przede wszystkim o przepisy dotyczące nadzoru akcyzowego i warunki uzyskiwania zezwolenia na prowadzenie tzw. składu podatkowego, które w praktyce są trudne do spełnienia przez właścicieli niewielkich gospodarstw.
Ponadto konieczne jest zarejestrowanie działalności gospodarczej i prowadzenie wymaganej dokumentacji podatkowej (księgi przychodów i rozchodów) konsekwencją czego jest utrata prawa do ubezpieczenia się w KRUS i obowiązek ubezpieczenia w ZUS.
Uprzejmie informuję Pana Ministra, iż praktyka ostatnich lat udowodniła, że w regionie Podkarpacia istnieją korzystne warunki do uprawy winogron i produkcji z nich dobrych win gronowych. Zdobyte już doświadczenia pozwalają bez większego ryzyka ustalać lokalizację plantacji winorośli, dobierać właściwe odmiany i metody uprawy tak, aby zapewnić opłacalność i wysoką jakość produkcji.
Uwzględniając specyfikę województwa podkarpackiego, w którym funkcjonuje dużo drobnych gospodarstw rolnych - w organizacji specjalistycznych gospodarstw łączących uprawę winorośli z wyrobem win upatrujemy potencjalnych źródeł dochodu i złagodzenia niejednokrotnie bardzo trudnej sytuacji materialnej rodzin rolniczych.
W tej sytuacji uważam, że byłaby to niepowetowana strata gdyby poprzez względy formalno-prawne grupa drobnych gospodarstw wykluczona została z możliwości prowadzenia działalności winiarskiej. Już teraz spotyka się to z krytycznym odbiorem społecznym i z poczuciem ustalenia dla polskich rolników bardziej restrykcyjnych wymogów niż w innych krajach europejskich, gdzie wprowadzane są specjalne preferencyjne regulacje fiskalne dla rolników produkujących wina.
Ponadto bardzo istotnym w tym względzie jest fakt czekającego w przyszłości nasz kraj limitowania produkcji winorośli. Stąd też niewykorzystanie obecnie pojawiającej się szansy rozwoju produkcji winiarskiej będzie stratą nieodwracalną, a dotychczasowy wysiłek podejmowany przez niektórych rolników zupełnie zniweczony.
Przedstawiając powyższe oraz podzielając postulaty zgłaszane w tym zakresie przez rolników - potencjalnych producentów wina z własnych winnic, zwracam się z prośbą do Pana Ministra o podjęcie działań, które umożliwiłyby ustanowienie, podobnie jak w innych krajach UE, kategorii "drobnych producentów" produkujących wina z własnych upraw w ramach określonego limitu 500 hl (co oznacza winnicę o pow. 5 ha), wobec których obowiązywałby uproszczony tryb procedury akcyzowej i prawo do ubezpieczenia w KRUS.
Znając troskę Pana Ministra o rozwój i przyszłość polskiego rolnictwa oraz polskiej wsi proszę o przychylne potraktowanie kierowanej prośby i podjęcie stosownych działań służących rozwiązaniu przedstawionych problemów.